Een prachtige zomeravond en een heel slecht idee

Het was 19 juli 2021. Een heerlijke zomeravond. Danny en ik besloten nog even lekker een stukje te gaan fietsen. Ik voelde me goed, zat lekker in mijn vel en had hard gewerkt om weer een paar kilo af te vallen. Over een week of twee zouden we met onze vijf kids op vakantie gaan naar Turkije en ik had ontzettend veel zin in de zomer.

Onderweg besloten we even langs Huub, mijn jongste zoon te fietsen. Hij was met zijn vriendje Johnny op de nieuwe stuntbaan vlakbij ons huis. Zo'n baan met heuvels, kuilen en allerlei obstakels waar jonge jongens zich uren kunnen vermaken met stuntsteps en fietsen. Toen we daar aankwamen zagen we dat Daan (middelste zoon) er ook was. Hartstikke gezellig dus.

En toen begon de ellende. 😂

Uit het niets zei Danny: "Maaike, ga jij eens een stukje op die step."

Direct voelde ik het.

Nee!

Echt niet!

Ik ben helemaal niet bang aangelegd en doe normaal gesproken overal aan mee. Maar dit voelde anders. Alles in mij zei: niet doen. Ik weet nog dat ik meteen antwoordde: "Nee hoor, echt niet."

Danny probeerde het nog een keer. "Ach Maaike, doe nou joh. Dat vinden die jongens toch leuk."

Maar opnieuw voelde ik hetzelfde.

Nee. Nee. Nee!

Totdat Daan zich ermee ging bemoeien.

"Mam, je bent toch geen M****?" (ik zal haar echte naam niet noemen 😉)

Met die naam bedoelde hij iemand die we kennen en die volgens de jongens niet bepaald bekend staat om haar avontuurlijke karakter. En ja hoor... dat was precies de verkeerde opmerking op precies het verkeerde moment.

Voor ik het wist hoorde ik mezelf zeggen:

"Hier die step!"

En alsof het universum al wist wat er ging gebeuren, pakte Danny direct zijn telefoon erbij. Trots als een pauw stond manlief te filmen hoe zijn vrouw wel even zou laten zien dat ze heus nog steeds stoer genoeg was voor een stuntstep. 😎

Achteraf gezien ben ik daar trouwens best blij mee. Niet omdat het mijn meest charmante moment ooit was, maar wel omdat er daardoor videobewijs bestaat van het exacte moment waarop ik besloot mijn intuïtie volledig te negeren. 😂

Jarenlang heb ik dat filmpje lekker voor mezelf gehouden. Niet omdat ik me schaamde hoor, maar meer omdat het pijnlijk duidelijk laat zien hoe snel een stoere moeder kan veranderen in een patiënt. 🤣

Inmiddels kan ik er gelukkig hard om lachen. Sterker nog, na al die jaren heb ik besloten om het filmpje toch met jullie te delen. Dus mocht je na het lezen van dit verhaal benieuwd zijn hoe deze hele ellende begon... 🤣 neem dan vooral even een kijkje bij de reel in mijn Instagram-feed. 🙈💗

Maar goed... terug naar die stuntstep.

Hoe een stuntstep mijn zomer bijna verpestte

Tegen al mijn gevoel in stapte ik op dat ding. Ik was volgens mij nog niet eens halverwege die baan of ik maakte een enorme zwieper en ging keihard onderuit.

BOEM.

Daar lag ik.

En weet je wat het gekke was?

Ik wist het direct.

Nog voordat iemand iets kon zeggen, zei ik: "Nou jongens, ik heb mijn pols gebroken."

Waarop ik er sarcastisch achteraan gooide: "Zijn jullie nou blij dat ik gegaan ben?" 😏

Danny dacht eerst nog dat ik een grap maakte.

"Maaike, je maakt een grapje toch?"

Maar ik voelde het aan alles.

Dit was foute boel.

Dus terwijl Danny de auto ging halen, strompelde ik richting de parkeerplaats. En toen viel me nog iets op. Mijn voet begon ook steeds meer pijn te doen. En steeds dikker te worden.

Toen ik uiteindelijk bij de auto aankwam zei ik: "Nou, dat wordt gezellig. Ik heb mijn pols gebroken en volgens mij mijn voet ook."

Danny keek me aan alsof ik compleet gek geworden was.

"Nee Maaike, dat meen je toch niet?"

Maar ik wist het zeker.

"Voor deze diagnose heb ik geen foto nodig hoor." 😂

Het ziekenhuis dat mij niet geloofde

Eenmaal aangekomen op de eerste hulp begon het wachten. En wachten. En wachten.

Nu moet je weten dat ik best een dappere dodo ben als het om pijn gaat. Ik raak niet snel in paniek en ga niet direct zitten gillen als er iets gebeurt. Maar deze pijn was echt niet normaal.

Dus vrijwel direct zei ik tegen de verpleegkundige: "Luister, ik heb mijn pols gebroken. Kun je me alsjeblieft iets tegen de pijn geven?"

Maar omdat ik er waarschijnlijk nog redelijk rustig bij zat, kreeg ik te horen dat ze eerst foto's moesten maken.

Een half uur later zat ik met tranen in mijn ogen.

"Beste zuster, ik heb echt ontzettend veel pijn. Kunnen jullie alsjeblieft iets geven?"

Maar nee. Eerst foto's.

Ik bleef herhalen: "Ik ken mijn eigen lichaam. Mijn pols is gebroken. Dat weet ik gewoon. En mijn voet waarschijnlijk ook, maar die interesseert me momenteel iets minder." 😂

Eindelijk mochten er foto's gemaakt worden.

En wat bleek?

Mijn hele polsgewricht was gebroken.

Mijn voet was gebroken.

En later bleek zelfs dat ik ook nog een stukje van mijn duim had gebroken.

Dus ja...

Mijn intuïtie had die avond niet een beetje gelijk.

Mijn intuïtie had volledig gelijk. 🤣

Het beroemde gat in mijn hand

Een paar dagen later stond de operatie gepland. Inmiddels lag ik op de operatietafel en probeerde ik zoals altijd de sfeer een beetje luchtig te houden.

Terwijl de artsen de laatste voorbereidingen troffen, zei ik ineens:

"Oh, mijn man vroeg nog of ik iets aan jullie wilde vragen."

De arts keek me nieuwsgierig aan.

"Wat dan?"

"Of jullie meteen even het gat in mijn hand kunnen dichtmaken."

De arts keek me verbaasd aan.

Dus ik legde uit: "Volgens mijn man heb ik een gat in mijn hand. Niet letterlijk hoor... maar ik geef graag geld uit." 😂

De hele operatiekamer moest lachen.

En eerlijk?

Ik ook.

Want als je dan toch met een gebroken pols op een operatietafel ligt, kun je er maar beter een beetje humor in houden.

Niet veel later viel ik onder narcose in slaap en mocht de chirurg proberen te repareren wat mijn intuïtie had geprobeerd te voorkomen. 😉

Een kapperskrukje, een airwalker en een vakantie naar Turkije

De dagen vóór de operatie waren trouwens ook geen feestje. We slapen op zolder, dus ik moest letterlijk op mijn ellebogen en knieën twee trappen omhoog. Charmant was anders, zullen we maar zeggen. 😂

Pas na de operatie, toen alles stevig vastzat in het gips en ik iets meer vertrouwen had, begon mijn creatieve brein alweer oplossingen te bedenken. Ik bestelde een kapperskrukje op wieltjes zodat ik mezelf met mijn goede been door de woonkamer kon rollen. En geloof me, voor ik het wist stond ik alweer op één been een wasje in de machine te stoppen.

Niet omdat dat verstandig was.

Maar omdat stilzitten nooit echt mijn sterkste kant is geweest.

Anderhalve week later gingen we gewoon op vakantie naar Turkije. Met een brace om mijn pols, een brace om mijn voet, wat aanpassingen en een flinke dosis creativiteit. Praktisch was het allemaal niet, maar ik liet me er niet door tegenhouden.

Als iets niet linksom kan, probeer ik het rechtsom.

Dat is eigenlijk altijd mijn instelling geweest.

Wat deze stuntstep mij leerde

Uiteindelijk kwam alles goed. Ik ging weer trainen, hing weer in de gewichten en deed weer alles wat ik daarvoor ook deed.

Nou ja... bijna alles.

Want een half jaar later moest ik nóg een keer onder het mes omdat er een klein botsplintertje bij mijn duim voor problemen bleef zorgen. En mijn tatoeage heeft het hele avontuur uiteindelijk minder goed doorstaan dan ikzelf. 🤣

Maar als ik terugdenk aan die avond, denk ik niet aan het gips. Niet aan de operatie. Niet aan de schroeven.

Ik denk vooral aan dat moment waarop alles in mij zei:

Niet doen.

Dat stemmetje dat we allemaal kennen.

Dat gevoel dat soms precies weet wat goed voor ons is.

Sinds die avond luister ik eigenlijk veel vaker naar mijn intuïtie.

Want hoewel ik nog steeds behoorlijk eigenwijs kan zijn, heb ik wel geleerd dat dat stemmetje er meestal niet voor niets is.

Soms fluistert het.

Soms schreeuwt het.

En op 19 juli 2021 schreeuwde het heel erg hard. 😂

Achteraf gezien had het volledig gelijk. 🌸💗

Dus mijn advies? Luister naar je intuïtie. Die probeert je meestal ergens voor te behoeden.

En als iemand je probeert over te halen om tóch iets te doen waar alles in jou "NEE!" tegen roept... denk dan even aan mijn pols, mijn voet en mijn vakantie in braces. 😂

Dat scheelt je een hoop gedoe.

Liefs,

Maaike 🌸