☕ Pak een kop thee, warme chocolademelk of kruip lekker onder een dekentje.
Het is buiten nog steeds koud genoeg om daar een heel goed excuus voor te hebben 😉
Lees mee met mijn Lapland-avonturen…
over stilte, sneeuw, verbinding
en precies die momenten die me voor altijd bij zullen blijven 🤍
✨ Maaike’s Momentje ~ Lapland, waar stilte voelt als geluk ✨
Soms weet je het gewoon.
Dan voel je: ik moet even weg.
Niet om te vluchten, maar om te ontladen. Op te laden. Te ademen.
En dat deden we.
Samen. In Lapland. 🤍 ❄️🌲
(Inclusief ladingen thermokleding, wollen sokken en voeten- en handwarmers… want ja, -32 graden vraagt om maatregelen 😅)
We gingen op avontuur, weg van het afgelopen jaar, weg van alles wat moest.
En wat we daar vonden… was zoveel meer dan ik had verwacht.
Lapland is stilte.
Maar niet leeg.
Het is een stilte die je voelt tot in je botten.
Tot in je diepste zijn.
Een stilte die je niet ongemakkelijk maakt,
maar je juist omarmt. Zacht. Veilig. Magisch.
Overal sneeuw.
Eindeloze sneeuw. ❄️
Bomen met zulke dikke lagen wit erbovenop dat je je serieus afvraagt hoe ze niet omvallen.
Besneeuwde bossen waar je bijna van ging fluisteren…
(Alhoewel… met een gezellige druktemaker als mijn man Danny erbij is dat een uitdaging 😄💗)
Ik stond daar, midden in die natuur, in die stilte...en ik voelde me zó intens gelukkig.
Zó puur.
Zó aanwezig.
Ik mis het nu al!
Ik merk het elke keer weer: natuur doet iets met mij.
Daar, waar het simpel is. Waar niets hoeft.
Daar word ik zó blij van.
“In de stilte van de natuur voelde ik hoe rijk ik al was.” 🤍
We hebben bijna alles afgevinkt wat op ons lijstje stond ✔️
– Het sneeuwde een hele dag (Tijdens een lange sneeuwscootertoch...wááuw ❄️)
– Ik maakte een sneeuwengel in de fluffy sneeuw
– En ja… ook een blote-billenafdruk in de sneeuw 😂(tja… sommige herinneringen maak je gewoon letterlijk, sorry 😆)
– We gingen samen sleeën en hebben daar zó om gelachen samen. Ik ben namelijk nogal klunzig in dat soort dingen. 🙈
– Een rendiertocht, zó rustig en bijna sprookjesachtig...prachtig!
– Een huskytocht, met honden die duidelijk dachten: eindelijk, actie!
– Sneeuwscootertochten met gezellige kampvuurtjes tussendoor, met marshmellows, warme blueberryjuice (zelf meegenomen Baileys)én rendiersoep, waar wat smaak betreft de meningen over verdeeld waren.😂
– Snowshoes aan, forest ski’s onder…en met zijn allen door de sneeuw ploeteren.
Regelmatig iemand die richting de grond ging (inclusief ik uiteraard), maar wat een gezelligheid...wat een lol.
En ergens tussen al die sneeuw, kou en lachbuien door gebeurde het gewoon…
Lapland heeft ons hart gestolen. 🤍❄️
En dan de kou…
Echte kou.
De eerste twee dagen -32 graden, met een gevoelstemperatuur van -40 🥶
Zo koud dat mijn wimpers en neusharen ijspegels kregen, mijn haren deed bevriezen en warme zakjes in laarzen en handschoenen geen luxe waren maar pure noodzaak.
Want geloof me… bevroren tenen zijn géén romantisch Lapland-detail😅
Maar man, wat was het gaaf om dit mee te maken.
En dan… het noorderlicht 🌌💫
Drie avonden.
En elke keer hetzelfde ritueel:
we zaten gezellig te eten, iemand riep “HET IS ER BIJNA!”
(en ja hoor… de Aurora App draaide overuren, net als wij 😅)
We speurden alle livecams in Lapland af op zoek naar die eerste glimp.
En hup… met z’n allen naar buiten. Rennen. Jassen half dicht.
Regelmatig terug met een lauwe hap (maar o zo lekker) eten en bevroren vingers van de tientallen foto's schieten met je telefoon,
maar altijd met een grote glimlach.
Zó veel gelachen. Zó bijzonder.
“Soms hoef je alleen maar stil te zijn om je intens gelukkig te voelen.”
Maar wat deze reis misschien nóg mooier maakte…
waren de mensen.💗
We ontmoetten stellen die we daarvoor niet kenden.
En toch voelde het meteen vertrouwd.
Alsof energie elkaar herkende.
We deden alle trips samen.
Zaten steeds in dezelfde groepen.
Trokken vanzelf naar elkaar toe.
Je leert elkaar een beetje kennen, lacht veel…
en dan ineens ontstaan er gesprekken die dieper gaan.
Zonder dat het zwaar wordt, merk je:
iedereen draagt iets met zich mee.
Verdriet. Verlies. Pijn. Dingen die het leven met zich meebrengt.
En juist doordat iedereen dat durfde te delen ~ heel open, heel puur,
voelde je hoe veilig het was.
Kwetsbaarheid mocht er zijn.
Zonder oordeel. Zonder uitleg.
En dan besef je iets heel moois:
we zijn allemaal hetzelfde.
We maken allemaal onze dingetjes mee.
En je bent daarin nooit alleen.
“Ik ontdekte opnieuw: je bent nooit écht alleen.” 💗
Dat is waar ik voor leef.
Dat stukje verbinding.
Echt contact.
Elkaar zien ~ ook (of juist) in kwetsbaarheid.
En terwijl ik daar was, in die witte wereld, voelde ik het weer zo sterk:
je bent nooit écht alleen.
Dat is ook precies wat ik met alles wat ik maak wil doorgeven.
Met al mijn Doosjes vol Liefde. 🫶🏻
Dat gevoel van:
ik zie je
je doet ertoe
je hoeft het niet alleen te doen
en je mag er helemaal zijn.💗
Lapland gaf me rust.
Maar ook weer die bevestiging.
Dat liefde, verbinding en samen zijn,
zelfs met mensen die je net ontmoet,
het allermooiste is wat er is.
Ik neem dit geweldige gevoel mee.
In mijn hart.
In mijn werk.
In alles wat ik doe en in alles wat ik maak.
En soms…
hoef ik alleen maar stil te zijn
om te voelen hoe rijk ik al ben. 🤍
Liefs,
Maaike 🌸
✨ Dit gevoel van verbinding, zachtheid en “je bent niet alleen” neem ik altijd met me mee.
In alles wat ik maak, geef ik dit door, liefdevol, persoonlijk en recht uit het hart.
Voor wie het even nodig heeft. 🤍
