Soms schrijf je iets omdat je iets wilt vertellen. En soms schrijf je iets omdat je voelt: hier móét ik iets over zeggen.
Dit is zo’n verhaal.
De aanleiding om dit te schrijven is de Wereld SuĂŻcide Preventie Week. Een week waarin extra aandacht wordt gevraagd voor suĂŻcide, voor de mensen die ermee worstelen Ă©n voor hoe belangrijk het is dat we naar elkaar omkijken.
Toen ik las dat er vorig jaar in Nederland 1.758 mensen door suĂŻcide zijn overleden, schrok ik daar ontzettend van.
1.758 mensen. 🥺
Je leest zo’n getal en het is bijna niet te bevatten. Maar achter ieder van die mensen zit een verhaal.
Een vader. Een moeder. Een zoon of dochter. Een broer, zus, vriend, vriendin, collega…
Iemand van wie gehouden wordt. đź’—
Soms komt zoiets ineens heel dichtbij
Misschien raakt dit onderwerp mij ook extra omdat ik van dichtbij heb gezien wat zoiets met de mensen eromheen doet.
Een hele dierbare vriendin van mijn moeder verloor afgelopen oudjaarsdag haar dochter. Ze beroofde zichzelf van het leven.
En begin dit jaar kwam het nĂłg een keer dichtbij. Ik hoorde dat de dochter van mensen die ik van vroeger ken ook een einde aan haar leven had gemaakt.
Ze heette toevallig ook Maaike. 🥺 En ze was pas 21 jaar. Dezelfde leeftijd als mijn oudste zoon.
En misschien voel je als moeder meteen wat er dan door je heen gaat…
Want hoe verschrikkelijk verdrietig ik het al vond om te horen, die gedachte kwam óók binnen:
Stel je voor dat het je eigen kind is.
Alleen al die gedachte voelt als een scherpe messteek door mijn hart.
Dat je kind, dat jij op de wereld hebt gezet, waar je zielsveel van houdt, zóveel verdriet en pijn heeft gevoeld dat het leven voor hem of haar niet meer hoefde…
Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen wanneer dat geen gedachte is, maar je werkelijkheid wordt. Als moeder lijkt het me alsof de wereld onder je voeten vandaan zakt. 🥺
Twee jonge meiden. Allebei rond de twintig. Twee keer in zo’n korte tijd en allebei ineens zo dichtbij.
En ik hoef je denk ik niet uit te leggen wat zoiets doet. Met een moeder. Met een vader. Met familie. Met broers en zussen. Met vriendjes en vriendinnetjes. Met iedereen die van iemand houdt en achterblijft met verdriet, gemis en zoveel vragen.
Hoe gaat het Ă©cht met je?
Ik word er zó verdrietig van als ik eraan denk dat er mensen zijn, en ook zoveel jonge mensen, die zich zó alleen kunnen voelen. Die zo in de knoop kunnen zitten met zichzelf en het leven, dat ze op een gegeven moment niet meer weten hoe ze verder moeten. 🥺
En misschien kunnen wij niet altijd zien wat er in iemand omgaat.
Iemand kan lachen. Werken. Naar school gaan. Een leuke foto plaatsen. Met vrienden afspreken. En ondertussen vanbinnen een gevecht voeren waar bijna niemand iets vanaf weet.
Daarom denk ik dat we elkaar misschien wat vaker Ă©cht mogen vragen:
“Hoe gaat het met je?”
En als het antwoord automatisch “goed hoor” is… misschien soms nog één keer: “Nee, maar… hoe gaat het écht met je?”
En luister dan.
Niet meteen met oplossingen komen. Niet alles beter willen maken. Gewoon even luisteren.
Kijk vandaag eens naar iemand om
Ik wil je daarom iets vragen.
Kijk vandaag eens naar iemand om. đź’—
Bel iemand van wie je al een tijdje niets hebt gehoord. Ga even langs bij die vriendin waarvan je weet dat ze het moeilijk heeft. Stuur dat berichtje dat al dagen door je hoofd gaat.
Schrijf een kaartje. Drink samen een kop koffie. Geef iemand een knuffel.
Of stuur gewoon:
“Hé… ik dacht even aan je. Hoe gaat het écht met je?”
Het hoeft niets te kosten. Want uiteindelijk gaat het helemaal niet om wat je iemand geeft. Het gaat om het gevoel dat je iemand geeft.
Ik zie jou.
Jij doet ertoe.
Ik kijk naar je om. đź’—
En misschien heb jĂj deze woorden vandaag nodig
Misschien lees je dit verhaal en moest je niet aan iemand anders denken. Misschien ben jij degene die deze woorden vandaag zelf nodig heeft.
Dan wil ik ze heel graag tegen jou zeggen. 🌸
Je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Je mag verdrietig zijn. Je mag boos zijn. Je mag bang zijn. Je mag even niet weten hoe het verder moet.
Je mag er zijn met álles wat je voelt. Met alles wat je bent. Precies zoals je bent.
Weet dat jij ertoe doet. ✨
Weet dat je niet alleen bent. En weet alsjeblieft dat jij er mag zijn.
Ook op de dagen waarop je dat zelf misschien even niet meer kunt voelen.
En als het nu donker voelt, houd alsjeblieft een klein beetje hoop. ✨
Misschien kun je het zelf op dit moment niet zien of voelen, maar hoe je je vandaag voelt, hoeft niet te zijn hoe je je altijd zult voelen.
Er kunnen weer lichtere dagen komen. Er kan weer ruimte komen om te lachen, om te genieten, om iets te voelen waar je nu misschien even niet bij kunt.
Houd moed. Houd hoop. 🤍
En als je die hoop zelf even niet kunt vasthouden, laat iemand anders hem dan alsjeblieft even voor je vasthouden.
Praat. Deel wat er in je omgaat. Je hoeft hier niet alleen doorheen.
Want lieverd... jij bent jij. En alleen daarmee voeg jij al iets toe aan deze wereld wat niemand anders kan toevoegen. đź’—
We kunnen niet alles oplossen
Misschien kunnen we niet alle pijn van een ander wegnemen. Misschien hebben we niet altijd de juiste woorden. Misschien weten we soms simpelweg niet wat er achter die glimlach van iemand schuilgaat.
Maar we kunnen wél wat vaker naar elkaar omkijken. Wat langer luisteren. Nog één keer dat berichtje sturen. Even aanbellen. Iemand vasthouden.
En laten voelen:
Ik zie jou.
Jij doet ertoe.
En je hoeft het niet alleen te doen.
Volgens mij heeft de wereld dát zó ontzettend hard nodig. 🥺💗
Dus als er tijdens het lezen van dit verhaal ineens iemand in je hoofd opkwam…
Wacht dan niet.
Stuur dat appje. Pleeg dat telefoontje. Ga even langs.
Niet omdat je iets groots hoeft te doen. Maar gewoon om te zeggen:
“Hé… ik dacht even aan je. Hoe gaat het écht met je?”
Laten we een beetje meer naar elkaar omkijken. đź’—
Liefs,
Maaike 🌸
Heb jij zelf gedachten aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Je kunt gratis en anoniem praten of chatten met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of 0800-0113.
